Bir yıl olmuş Ece Ayhan gideli. Birkaç ay çok şey yazıldı, çizildi. Ben bile bir şeyler karaladım, attım arşive, Mevlam kayıra. Sonra, uzuun bir sessizlik. Derken Kitap-lık'tan "A'dan Z'ye Ece Ayhan" Özdemir İnce ve Hilmi Yavuz'dan ilginç satırlar...

En son numarayı Sabit Kemal Bayıldıran Varlık'ta yazdı: Küçük İskender Adana'da "Ece Ayhan kim, anarşistlik kim? Türk şiirinin ilk ve tek anarşisti benim" demiş. Ne diyelim: Ne mutlu Türküm diyene!

Birkaç ay önce Kırklareli İl Halk'da Fikret Sarıoğlu, Cahit Arf ve Ece Ayhan'a ithaf edilmiş bir kitap gördüm: Hüzünlü Portreler. Aynı kitabı 7 Haziran günü Şairin Yeri'nde de gördüm. Mummer Mirsal tarafından Mülayim Tirfil'e imzalanmış.

Geçen yaz bir haber: Trakya Üniversitesinde birisi Ece Ayhan ile ilgili bir doktora tezi hazırlıyor... Ancak bu ay görmek nasip oldu söz konusu tezi.

Ve geçen gün bir arkadaş anlattı: "Ünlü bir sahaf arkadaş aracı oldu, evimi Ece Ayhan'a kiraladım. Elektrik ve su faturalarının hiçbirini yatırmamış, zaten hiç kira da ödememişti. Borçlarını ödeyip elektrik ve suyu açtırmam mümkün değildi. Ben bu evi kiralayacağım dedim, yalvardım, yakardım TEK ve İSKİ'ye, sonunda anlaştık." Bana anlatmadı ama başka arkadaşlara başka şeyler de anlatmış. Belki bir gün bana da anlatır.

Ece Ayhan'ı bir kez daha anmak, İnce ve Yavuz'un üzdüğü hayranlarını sevindirebilmek için... Buyrun burdan yakın.


Hüzünlü Portreler
(Muammer Mırsal)

İkinci Yeni Şiirinin Çevresinde Ece Ayhan
(Hulusi Geçgel)